Μέχρι τα Καλάβρυτα
Φύγαμε 6:00 το πρωί από το σταθμό Λαρίσης για Κιάτο όπου τερματίζει ο προαστιακός και από εκεί για Διακοφτό με το τρένο της γραμμής. Στο Διακοφτό φτάσαμε περίπου 8:35, δηλαδή 10 λεπτά πριν αναχωρήσει ο Οδοντωτός.
Σήμερα τα καινούρια ηλεκτροκίνητα ελβετικά βαγόνια προσφέρουν μεγάλες γυάλινες επιφάνειες για την αδιάκοπη θέαση του τοπίου και κλιματισμό, δυο στοιχεία που θα ευχαριστήσουν το σύγχρονο επισκέπτη, 
όμως κατά βάθος προσωπικά θα προτιμούσα την ταλαιπωρία των παλιών βαγονιών που ήταν εντελώς ανοιχτά και τα έσερναν μια ατμομηχανή. (Φωτο: Γιώργος Καραχάλιος)Καθώς ανεβαίναμε τραβήξαμε φωτογραφίες και ταυτόχρονα παίρναμε μια γεύση για το τι θα μας περίμενε στο γυρισμό. Σε κάποια σημεία το έδαφος έπαιρνε μεγάλη κλίση και το τρενάκι χρησιμοποίησε τα δόντια του για να σκαρφαλώσει. Για τους παλαιότερους βέβαια ο γνώριμος θόρυβος των παλιών δοντιών μας έχει εγκαταλείψει, αφού η καινούρια μηχανή δεν προσφέρει μόνο αθόρυβη μηχανή αλλά και σχεδόν αθόρυβα δόντια. Στα Καλάβρυτα πήραμε ένα γερό πρωινό και μετά περπατήσαμε λίγο για να τη γνωρίσουμε καλύτερα.
Στη πλατεία φωτογραφήσαμε τη γνωστή πηγή όπου το νερό τρέχει από ένα κοραλλένιο βράχο.
... βέβαια δεν προφτάσαμε να πάρουμε όλες τις λήψεις που επιθυμούσαμε, αφού μέσα σε λίγα λεπτά μετά την άφιξη μας παρουσιάστηκαν τρία παιδιά που αποφάσισαν ότι η πηγή ήταν δική τους! Σαν καλοί επισκέπτες παραχωρήσαμε την πηγή στον ντόπιο πληθυσμό.Αν θα πάτε μέχρι τα Καλάβρυτα, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τον τόπο μαρτυρίου των Καλαβρύτων, γιατί, όπως διάβασα κάποτε, η διατήρηση της ιστορικής μνήμης, εμπλουτίζει τον οικοτουρίστα με περιεχόμενο ουσίας και τον υψώνει σε άλλο επίπεδο.
Η πεζοπορία
Η διαδρομή από Καλάβρυτα μέχρι Ζαχλορού είναι η ευκολότερη και βαστά περίπου 1 ½ με 2 ώρες. Η προτεινόμενη διαδρομή είναι αυτή από Ζαχλορου μέχρι το Σ.Σ. Νιάματα το οποίο είναι περίπου 1 ½ ώρα πριν το Διακοφτο. Αυτή βαστά περίπου 3-4 ώρες ανάλογα με την ταχύτητα και τις στάσεις και είναι πέρα από απλά εντυπωσιακή.
Σχεδόν όλη η διαδρομή γίνεται δίπλα ή και πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή.Είκοσι λεπτά στην πορεία και εμφανίζονται τα πρώτα δόντια και την πρώτη μεταλλική γέφυρα. Μετά από λίγο τα πρώτα τούνελ και οι γέφυρες σπάνε ευχάριστα την αρμονία του τοπίου με πλατάνια, καστανιές, οξιές και πικροδάφνες να εναλλάσσονται. Έτσι 40 λεπτά μετά την εκκίνηση μας φτάνουμε στο Σ.Σ. Τρικλιων όπου μερικά μέτρα πριν είδαμε μια βρύση με υποτιθέμενο πόσιμο νερό.
Η συνεχής βοή από τη ροή του ποταμού είναι το ηχητικό φόντο του επιβλητικού αυτού τοπίου.Είκοσι λεπτά αργότερα όπου το μονοπάτι αρχίζει και στενεύει και οι γραμμές περνούν κάτω από ένα επιβλητικό πέτρινο πατάρι, το οποίο στην ουσία είναι μια ημι-θολωτη οροφή σκαμμένη μέσα από το βράχο, μια απρόσμενη συνάντηση μας κόβει την ανάσα. Ένα φίδι πετάγεται από τις γραμμές και με μεγάλη ταχύτητα απομακρύνεται , αφού όσο φοβηθήκαμε εμείς , φοβήθηκε κι εκείνο. Άλλοτε είμαστε δίπλα από το ποτάμι και άλλοτε ψηλά. Σε κάποια κομμάτια της διαδρομής το μονοπάτι στενεύει και είσαι στο χείλος του γκρεμού. Υπάρχουν κάνα δυο τούνελ με ανοίγματα προς τη μια πλευρά φανερώνοντας την απέναντι βραχώδη κάθετη βραχοπλαγιά, η οποία είναι γεμάτη μικρές τρύπες , λες και κάποιος πήρε μερικές γιγάντιες κουταλιές από τη βουνοπλαγιά, ενώ μέσα σε αυτές υπάρχουν σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Κάθε τόσο συναντάμε μικρούς καταρράκτες, λίμνες στις στροφές του ποταμού, τρύπες και σπηλιές στις κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές. Οι πέτρινοι όγκοι που υψώνονται κάθετα τριγύρω μας και τα θορυβώδη νερά μας οξύνουν τις αισθήσεις στο έπακρο.
Η αίσθηση καθώς θαυμάζουμε το τοπίο είναι μοναδική και η ανάγκη να μην αργοπορήσουμε, αφού δεν πρέπει να χάσουμε το τρένο της επιστροφής, πετάει στα ύψη την αδρεναλίνη την ώρα που οι παλμοί ανεβαίνουν με τη σκέψη μήπως συναντήσουμε το τρενάκι σε κάποιο από τα σκοτεινά τούνελ ή τις κρεμαστές γέφυρες. Σε όλη τη διαδρομή κατά διαστήματα αιφνιδιαζόμαστε από τους φυσικούς γλυπτικούς σχηματισμούς που στολίζουν τις πλαγιές.
Ένα με τη φύση
Πάνω από 100 χρόνια τώρα ο Οδοντωτός και ο Βουραικος ποταμός πορεύονται μαζί. Το τρενάκι ενσωματώθηκε τόσο καλά στο φυσικό περιβάλλον που μοιάζει σαν να ήταν πάντα εκεί. Όμως οι ράγες έχουν αποδειχτεί θανάσιμες για κάποια πρωτόγονα ζώα που δύσκολα πάει ο ανθρώπινος νους ότι θα μπορούσε να βρεθούν εκεί, όπως ο κάβουρας του γλυκού νερού (Potamon fluviatile).
Ανάλογα με την εποχή, κυρίως την άνοιξη, μπορεί να συναντήσετε καβούρια εγκλωβισμένα ανάμεσα στις ράγες όπου πεθαίνουν με ένα μαρτυρικό θάνατο, αφού εύκολα μπαίνουν αλλά αδυνατούν να βγουν.Το ταξίδι τους τόσο μακριά από το ποτάμι δεν γνωρίζω γιατί το κάνουν, αλλά ξέρω ότι κυρίως την περίοδο αναπαραγωγής πολλά καβούρια πεθαίνουν, αφού χρησιμοποιούν το εξωτερικό παξιμάδι (που βιδώνει τις ράγες στο έδαφος) για να καβαλικέψουν το εμπόδιο (ράγα) με φυσικό επακόλουθο να πιαστούν στην παγίδα, αφού τώρα από το εσωτερικό δεν υπάρχει το παξιμάδι και το ύψος της ράγας είναι μεγάλο. Δεν νομίζω η ζημιά να είναι μεγάλη , αφού πάνω από 100 χρόνια τώρα ο πληθυσμός των καβουριών ακόμη υπάρχει σε κανονικούς αριθμούς.
Στη τοποθεσία «Δικαστήριο» είδα τον Γιώργο σταματημένο με το κεφάλι στραμμένο προς τα πάνω και το χέρι του να σκιάζει τα μάτια του. Κοίταξα να δω τι είδε και βλέπω δυο μεγάλα αρπακτικά να κόβουν βόλτες πάνω από μια φωλιά στην απέναντι πλαγιά. Το φως ήταν κόντρα και τα πτηνά μακριά, οπότε δεν μπόρεσα να τα αναγνωρίσω . Όμως είναι ευχάριστο να βλέπω ένα ζευγάρι αρπακτικών να φωλιάζουν στη περιοχή, είναι ένα μεγάλο θετικό σημάδι. Συνεχίζοντας συναντάμε κι άλλες σπηλιές, άλλες μικρότερες κι άλλες μεγαλύτερες και κάποιες από αυτές φιλοξενούν μαντριά. Έχουμε πλέον βγει από το φαράγγι και κατευθυνόμαστε για το Διακοφτό διασχίζοντας τη νέα εθνική οδό, μετά ένα λεμονοδασος, μετά τη παλιά εθνική οδό και τέλος φτάνουμε στο Σ.Σ. Διακοφτου μετά από 5 ώρες πορείας μαζί με διαλειμματα για τις αναγκαίες φωτογραφίες.
Προετοιμασία
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι και πολύ λάτρης των πολύωρων διαδρομών μέσα από τα όμορφα βουνά μας, όμως όταν αυτό χρειαστεί, τότε επιλέγω να προετοιμάζομε σωστά με τον κατάλληλο για την εποχή ρουχισμό και ένα όσο το δυνατόν ελαφρύτερο backpack. Για πολύωρη πεζοπορία μην αμφιβάλετε ποτέ την αξία ενός μπατον ή μπαστούνι το οποίο θα σας βοηθήσει να ελαφρύνεται το φορτίο στα καταπονημένα σας πόδια και τέλος μην ξεχάσετε ποτέ το ποιοτικό και ελαφρύ καπέλο και ένα καλό ζευγάρι γυαλιών ηλίου.
Βέβαια αν είστε ο φωτογράφος της παρέας, τότε την έχετε βαμμένη, γιατί εσύ θα πρέπει να κουβαλήσεις μερικά κιλά παραπάνω. Προσωπικά προτεινω μια ελαφριά μηχανη (πχ Nikon D5000) μαζί με ένα ελαφρύ zoom σε συνδυασμό με ένα ελαφρύ τρίποδο.
Επισκεφτείτε την καλύτερη σελίδα για τον «Οδοντωτό»
Για όσους δεν το γνωρίζουν τελευταία ο Οδοντωτός για κάποια μεγάλα χρονικά διαστήματα ήταν εκτός λειτουργίας λόγω αναβάθμισης των αμαξοστοιχιών και ανακατασκευής των γραμμών. Για περισσότερες ιστορικές πληροφορίες και τεχνικά χαρακτηριστικά για τον Οδοντωτό επισκεφτείτε την πολύ καλή σελίδα του μεγαλυτέρου φίλου του Οδοντωτού, τον Αλέξη Λεχουριτη ο οποίος πέρυσι (Ιούλιος 2008) ρίσκαρε τη ζωή του για να σώσει τον Οδοντωτό από ένα φλεγόμενο κτίριο στο οποίο στεγαζόταν.
(Φωτο: Γιώργος Καραχάλιος)Το ταξίδι με τον Οδοντωτό διαρκεί 1 ώρα περίπου και καλύπτει μια απόσταση περίπου 22.350μ μέσα σε μια περιοχή ιδιαίτερου αισθητικού κάλους. Αν και εσείς επιθυμείτε να κάνετε το ίδιο ταξίδι από Αθήνα (Σταθμός Λαρίσης) μέχρι το Κιάτο με τον προαστιακό, από το Κιάτο μέχρι το Διακοφτό με το τρένο της γραμμής και από το Διακοφτό μέχρι τα Καλάβρυτα με τον Οδοντωτό, προτιμήστε να κλείσετε τα εισιτήρια νωρίς είτε online είτε μέσω του κέντρου εξυπηρέτησης πελατών του ΟΣΕ στο 1110. Το συνολικό κόστος μετάβασης και επιστροφής είναι γύρω στα 22€ το άτομο.
